زیر باران غربت

johnfaighter — Thu, 03 Apr 2008 14:05:01 GMT

به نام خدا

درسته که خیلی وقته برای نوشتن پیش شما نیستم .اما تمام حرفهایی که در درونم به حالتی ریشه گرفته اند را فراموش نکرده ام و خواهم نوشت

خیلی وقت پیش به چنین نتیجه ای رسیدم که برای فراموش کردن برخی از مسائل که با عث رنج و عذاب می شود باید به باده نوشی روی آورد

اما امروز می فهمم که در می خوردن و باده نوشی چیزی به نام فراموشی وجود ندارد بلکه تمام جزئیات به حالت واقعی برایت آشکار میشود ودر مستی متوجه آن می شوی که منطقی که در سرنوشت وجود دارد هیچ علم پایه ای آن را اثبات نکرده است

آری منطق در سر نوشت .

هر دانشنمدی برای اثبات یک مسئله باید خود را در عالم خماری غرق کند تا به حالت شناور در درون آن به منطق پی ببرد .

وقتی از من پرسیدند به دنبال چه در تلاشی ؟

باید سوالی که ازمن پرسیده بودند را بی پاسخ نمی گذاشتم .اول عرق سردی بر طنم جاری شد که نکند پاسخ را نادرست دهم و خود را خار سازم . بعد به خود چنین اجازه ای دادم تا چندین لحظه ای ساکت بمانم و پاسخ را برای خودم بگوییم و اگر ذهن باز من برایش منطقی بود برای دیگری هم پاسخ دهم

ازهمان لحظه که سکوت را خریدار شدم به تفکر در مورد سوال وپاسخ پرداختم . اول اینکه چرا این چنین تلاش می کنم تا به خواسته هایم برسم

من بهتر از دیگران میدانم که این ذهن شلوغ و آشفته من به دنبال چیست؟

چون هدایتگر این ذهن خود من و تنهایی های من بود پس راهتر تصمیم می گرفتم .

ذهن آشفته من نیاز به کسی دارد که علاقه را در او می یابد مانند کودکی که به دنبال پروانه ای در حال دویدن باشد اما خوب می دانیم که این کودک دستش به پروانه نخواهد رسید .اما کودک خود را به این سو و آن سو میبرد تا باز هم به پروانه برسد اما نخواهد رسید

در همین حال از خودم می پرسم من وقتی که کودک بودم به دنبال این پروانه سفید میکردم اگر این پروانه را می گرفتم چه می شد آیا لذت دنبال کردنش باز هم در من باقی می ماند .

پس اینجا به این نکته می رسم که لذت دنبال کردن یک پروانه بیشتر از صاحب شدنش است .

من هم هدفم را پروانه ای قرار داده ام که فقط دنبالش می کنم و سعی نمی کنم به آن برسم

اما کسی که این سوال را از من کرده بود خود از چیز دیگری لذت برده بود وشاید نوع پاسخ دادن من او را قانع نمی کرد و حتی از نوع تفکر من هم دور میشد ومن برای اینکه برایش آشکار سازم که دنبال کردن پروانه سفید چه لذتی برایم دارد برایم کمی سخت شده بود .

در حالتی که مدت سکوتم به سر می رسید در میان خودم واو حالتی ایجاد کردم که دوباره فرست سکوت را برایم فراهم کرد واین کاری نباشد که زرنگ بودن مرا نشان دهد بلکه فرست طلبی من از کل زمان بود که بتوانم خودم را برای دادن پاسخ به او بیشتر قانع کنم یعنی دادن جواب به چنین سوالی مرا از کل حرفهای زندگیم ارضا می کرد

من پاسخ را یافته بودم که چرا تلاش می کنم تا به خواسته هایم برسم .

امانمی دانستم که چگونه طرفم را توجیه کنم و مرا در کارم درک کند ویا به حالتی متوجه پاسخم شود

در آن لحظه به حسی دست برده بودم که انگار یک لیوان سرد را در زیرآفتاب سوزان در مقابل چشمان یک دختر بچه سر کشیده باشم و بعد اینکه خودم سیر آب شوم از تشنگی او با خبر شوم و کاری از دستم بر نیاید که او را سیر آب سازم و بعد از آن هم نگاه کردن به لبهای ترک خرده اش مرا زجر خواهد داد ای کاش زهر می خوردم و لی آب را اینگونه نمی خوردم تحمل تشنگی آسانتر از تحمل عذاب نگاه یک کودک است

اما من میخواستم که تشنگی او را که از پاسخ من به وجود آمده بود را برطرف سازم و او را از جوابم سیر آب سازم.آرام آرام سعی بر دادن جوابش داشتم و اولین جمله برد دهانم چرخید که از او به حالت سوال پرسش خودش را تکرار کردم که چرا تلاش می کنم تا به خواسته هایم برسم ؟

این هم روش است برای بشتر کردن فرست که منطقه زمانی بیشتر برایم باز می شد

.................

johnfaighter — Thu, 27 Mar 2008 12:58:40 GMT

به نام خدا

سلام به همه کسای که این روزایی که نبودم یادی از ما کردندو سلام به کسایی که اصلا حال دیدن ما رو نداشتن

سلام

خیلی وقت که نمیام پشت کامپیوتر خیلی وقته که از خیلیا خبر ندارم از امروز شروع می کنم به نوشتن به هک کردن برخی تصاویر در کارهایم

راستی سال نو برای همه مبارک

امسال که برای من زیاد خوش نگذشت اما سعی می کنم که بقیش رو شاد باشم امیدوارم که همه شاد و شاد باشن

بارانی باشید

عکس خودم تو طبیعت بدون دغ دغه بدون اینکه یه زره احساس تنهایی کنی

johnfaighter — Sun, 17 Feb 2008 20:33:18 GMT

johnfaighter — Sun, 17 Feb 2008 20:32:05 GMT

بدون هیچ خشمی بدون هیچ دغ دغه ای بدون اینکه دل یکی رو بسوزونم بدونه اینکه اشکه یکی رو در بیارم شروع میکنم به نوشتن یعنی سبک نوشتنم و تغییر میدم با اینکه سخته ولی باید این کارو بکنم

از بس از بد بختی و غم و بد حالی گفتم و از این همه حرفا حالم بهم می خورده

اگه خوشبخت هم نیستم می خوام این تصویرو از خوشبختی داشته باشم که به خودم بگم بد بخت نیستم .

johnfaighter — Sun, 17 Feb 2008 20:11:18 GMT

به هنگام بحبوحه رفت و آمد روز و شب به هنگام آزادی شب و اسارت روز ، در گوشه ای از این دنیا مبادله ای صورت می گیرد ، که بیداری خواب را به یاد می آورند .

در میان دامن دو گوهری شب به وداع می رود و روز را سلام دیگر می آید .

هنگام آمدنش خورشید را به ضمانت روشنایی و مهتاب را به یاد راهنمایی کردن میسپارد ، به گونه ای آرام ، آرام سر به فلک می کشد که گویی جنازه ای از اعماق آب از سبکی به سطح می آید و شب را به درونش فروع می برد و آفتاب را به دیدار می سپارد تمام پنجره ها رو به تجلی باز می شوند و خداوند زندگی دوباره به بشر می بخشد و آنجاست که تا پایان عهد روز و شب باید شتافت و غافل نبود که امروز را داده ای دگر فردایی بیاید.

ساخته ات را ساختی و گرفته ات را گرفتی و چون دگر به مرگ فرع خواهی رفت تا به هنگام دیدار روز و شب به هنگام غروب و طلوع دیگر عشق ، خداوند را شکر گوی که این پاس نعماتش به جای آید .

johnfaighter — Fri, 15 Feb 2008 11:30:11 GMT

من پرنده ای هستم درون قفس ، گاهی درون قفس خوشحالم به آزادی گاهی دلتنگم به کنج قفس که در زندانم .

پرنده ای که در پرواز غمی نداشت جز راه باز

آرزوی رسیدن به مقصد – هدفم شادی بود و بس .

روزی در هین پرواز بستم چشمانم نکردم باز – چشمانم باز شد و خود را دیدم درون قفس ، پر زدن از یادم رفت و دیگر خیال پرواز بر سرم نزد .

شبی آشکار شدم که گویی : من هم تنهایم ، خودم هستم با قفس

که از بی کسی نداشتم کس ، هر روز خورشید تیره تر می شد – شبها دیگر ستاره نداشت .

از سردی دنیا پرهایم یخ زده بود – من که پرنده بودم باز هم غمی بر سر نداشتم .

روزی دلم برایم گفت : که ای کس مرا کجا و این قفس .

کسی که ندانست زبان من ، گوش نکرد به آوازم از درد ودل با من .

خود را در آینه دیدم پرنده ای زشت . دردم صدا کردم با لحنی زشت .

نه چهره ای نه آوازی پس من به چه گناهی سوختم .

شنیده ام که زیبایی درد است ، مرا که زیبایی نیست پس چه درد است آنان که زیبایند و خوش لحن بودند موردند .

روز پیروزی فرا خواهد رسید زنده مانم به امید زیبایی .

ممنم به یاد آنها زندگی خواهم کرد .

آخر روزمبارزه رسید ، باید به فکر جستن باشم .

در اتاق باز و پنجره بسته ، ای کاش در قفس باز بود و بالهایم بسته .

هنوز در نیمه خیال پروازم که تو به فکرم سرزدی و به یادت کردم و روی کاغذی به نام تو آوازی سر کردم

صفای عشق تو هنوز باقیست ، روزی شاید تو مرا از این قفس آزاد خواهی کرد ( اشاره به خداوند)

وقتی اول دبیرستان بودم اینو نوشتم کاغذش که کاملا زرد شده اما فکر کنم کلماتش هنوزم تازست

30/4/1381

johnfaighter — Thu, 14 Feb 2008 21:11:18 GMT

ای کاش می شد تمام حرفای دلتو اینجا بنویسی ولی با خودم میگم نکنه یکی آشنا اینو بخونه یعنی کسی که منو بشناسه او وقته که من باید سکته رو بزنم آخه بیش از حد خجالتیم ولی باز هم رو دارم که دارم اینجوری حرفمو می زنم خیلی خوشحال میشدم که یکی پیداش میشد و می گفت که اصلا تو چه مشکلی داری که اومدی تو جمع مشکل دارا نکونه خوشی زده زیره دلت که درای به جای خوندن کتاب درسیات داری تو وب سایتها حرف اینو انو می خونی یا میشینی واسه خودت دل گرم میکنی و چرت و پرت یا همون مزخرفاتت می نویسی!!!!!!!!!!!!!!!

johnfaighter — Thu, 14 Feb 2008 20:19:13 GMT

مقدار پولی که برای چند ترمم کنار گذاشته بودم داره ته می کشه باید یواش یواش به فکر یه کار باشم .

این ترم که تموم بشه یه مرخصی می گیرم بعد شروع می کنم به کار .

ترم تموم شد مرخصی هم گرفتم چند صباحی دنبال کار بودم بعد چند روز تونستم تو یه آژانس کار پیدا کنم به عنوان یه منشی یا همون تلفن چی که ماهی پنجاه هزار تومن قرار بود بگیرم، شروع بکار کردم

دو روز بود که کار می کردم در عرض این دو روز کم بود که به جمع کراکی ها بپیوندم ، راستش اونجا کوچکترین خلافی که انجام میدادن مست شدن و خوردن تا خرخره بود یعنی این یه کار عادی بود .

از شانس خوبم دو روز نکشید که یه کار خوب پیدا کردم یعنی وقتی به قبلیه نگاه می کنم این یکی پیشش خیلی هم بهتره .

این کارو هم از صدقه سری دوست آرایشگرم پیدا کردم یعنی روزی که پیشش بودم یکی از دوستاش اومد و وسط حرفاشون فهمیدم که این آقا یه کلوپ فیلم داره که دنبال یه فروشنده یا شاگرد می گرده ،بدون اینکه من حرفی بزنم دوستم این کارو واسه من گرفت و خودش در مورد حقوق من و ساعت کارم با هاش حرف زد و ضامن این شد که هیچ اتفاقه غیره عادی تو مغازش نمی افته و تعریف از من که آدم مورد اعتمادی و سرش تو لاک خودشه از این حرفا .....

از فردای او روز شروع بکار کردم از صبح ساعت 8 تا ساعت 4

و مزد هر روزمم رو اون روز می گرفتم روزی 3 هزار تومن .

خوب بود کار میکردم و پیشرفت می کردم 1ماه بود که سر کله ی یکی از هم کلاسیهام پیدا شد که با هم خوب نبودیم من باهاش تو دوران دبیرستان دعوا کرده بودم یعنی با دیدن اون روزم خراب می شد و بدتر از اینکه آقا پسرعمویه صاحب مغازه از آب در اومد و از اون روز به بعد اونقدر رفت و اومد تا یه روز صاحب مغازه از کار برکنارم کرد .

نمی دونم شاید قسمتم این بود تو همون روزی که بیکار شده بود م باز هم صاحب کار شدم این یکی رو هم همون دوست آرایشگرم واسم پیدا کرد این بار قضیه فرق می کرد یه کار جدی که مو لا درزش نمی رفت

به عنوان همه کاره ی یک مغازه ترشی فروشی استخدام شدم راستش حقوق اولم روزی پنج هزار تومن بود و کارم از صبح ساعت 8 تا شب ساعت 10.30 بود کارش یکم سخت بود ولی به پولش نیاز داشتم یک هفته نگذشته بود که صاحب کارم ازم خوشش اومده بود از اینکه کارم درست بود و کلکی تو کارم نبود یعنی قبل من کسی که تو اون مغازه کار می کرد دستش یکم کج بود برای همین روش کار من خیلی برای طرفم مهم شده بود و روز به روز حقوقم رو زیاد می کرد یه ماهی تا روزش شش هزار تومن کار کردم و بعد یه ماه مزدم شد هفت هزار تومن و هر روز صبحانه و ناهار هم رو کارش بود بیشترین توجه به من می شد روز به روز هم کارش سخت می شد کارش بیش از حد سخت می شد به حدی که موقع اومدن به خونه جنازم می افتاد و تا صبح می خوابیدم سه ماه بود که کار می کردم یواش یواش میبریدم و می خواستم جا بزنم حتی یه بار هم این کار را کردم اما به خاطر اینکه به پولش نیازدارم به خودم می گفتم تحمل کن

وتمام فشار کار را میریختم تو خودم و صدا مو در نمی اوردم حتی موقع برگشتن به خونه گوشه ای خلوت پیدا می کردم و تا حد مرگ گریه میکردم و خوب که خالی می شدم به راهم ادامه می دادم روز به روز لاغرمی شدم دستام اونقدر طاول زده بود که قادر نبودم خود کار دستم بگیرم باز هم تحمل می کردم تا اینکه شد ماه چهارم و دیقه طاقت موندنم کم شد و پابه فرار گذاشتم .

حالا نمی دونم اسم این کارمو چی بزارم ...

نمیدونم کار درستی کردم یا نه؟

johnfaighter — Thu, 14 Feb 2008 20:17:39 GMT

هنگامی که در سپیده دم برای رسیدن به کمال از مرگ نا به هنگام بر می خیزم ، خود را درآرامشی میابم که امروز قاصدی از سرزمین نخل و آفتاب خواهد آمد .

در آرامش خود با رفیق همیشه آرامم به سخن می نشینم رفیق هم زبان من تنهایی از سخنان نگفته دلم باخبری میدانم ،....تنهایی....

در جایی جای این آسمان به این سو و آن سو مینگرم ، در دل آسمان حلقه ای از طلای درخشان که تلاء لو آن دیدگانم را از خود دور می کند ، مینگرم

به هنگام ظلمت شب که صلاح تاریکی به دست گرفته و نور چشمان عاشقان سرزمین یخ زده را در هم می کوبد و از دیدن خنده های کودکانه تازی ندیده منع میکند .

از آفریدگار خود می خواهم مرا در زیر آفتاب سوزان در بیابانهای بی آب وعلف رها سازد که خود را برای رسیدن به پاسخ این سوال همچون آهن زنگ زده که دستانم را به تیروتار میکشد برسم .

و همچون زه کمانی که در رهایی به یک طناب هم نمی ارزد ، و در رسیدن به اوج دل داری تیر را برای خود زامن داری می کند .

به هنگامی که مرا در مقابل دیواری از سختی بیابید که خود را درآن بند کرده ام وهمچون حریری به نوازش باد دست میدهم و خود را به با لاترین نقطه میرسانم و درآن سوی آن خود را به دریای خوشبختی پرت میکنم و به آرزوی رسیدن به روشنایی خود را در میان آبهای آرامش رها می کنم .

johnfaighter — Thu, 14 Feb 2008 16:13:06 GMT